พระนิพนธ์สมเด็จพระญาณ สังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก

คุณค่าของความ เป็นมนุษย์

มีพุทธศาสนสุภาษิตกล่าวไว้แปลความว่า “ความได้เป็นมนุษย์เป็นการยาก” เมื่อ ได้รับทราบ

ความดังนี้แล้ว อย่าเพียงเข้าใจตื้นๆ แต่พึงพิจารณาด้วยดี ให้พร้อมด้วยสติและ ปัญญา ให้ลึกซึ้ง

เพื่อจักได้ประโยชน์จากความหมายของพุทธภาษิตนี้อย่างสมบูรณ์ ปรกติ สิ่งใดที่ได้ยากท่านถือว่า

เป็นของมีค่า ควรถนอมรักษาอย่างยิ่ง การได้เป็นมนุษย์ ซึ่งเป็นการยาก เปรียบดังได้เพชร

น้ำงามเม็ดใหญ่หาค่ามิได้ไว้ในมือ เราย่อมต้องรักษาเพชรนั้นยิ่งกว่าได้เศษกระเบื้องและ

ไม่มีราคา การรักษาค่าของความเป็นมนุษย์ก็คือ การรักษาคุณสมบัติ ของมนุษย์ไว้ให้

สมบูรณ์ที่สุด เช่นเดียวกับการ

ความ เป็นมาของการสวดภาณยักษ์

หลวงพ่อพระราชพรหมยาน

ท่านผู้อ่าน และท่านผู้ฟังทั้งหลาย ต่อไปนี้ก็ฟังความเป็นมาของการเทศน์ภาณยักข์หรือว่าสวด

ภาณยักข์ ก็เป็นอันว่า เรื่องราวต่าง ๆ ก็เป็นของ จุไร กับท่านท้าวเวสสุวัณ ตามเดิม เป็นอันว่า เมื่อ

ท่านลุงท้าวเวสสุวัณ คลายจากความเมื่อย ความปวด แต่ความจริงท่านผู้ฟังอาจจะสงสัยว่า

เทวดาไม่มีทุกขเวทนาแบบนี้ ทำไมเรื่องนิทานเรื่องจึงบอกว่า มีความเมื่อย ความปวด ก็ต้อง

ขอบอกให้ทราบว่า นี่เป็นนิทาน แต่ความจริงเวลามันหมด จะไปบอกอย่างนั้นว่า หมดเวลา กำลัง

ใจก็เสีย หาจุดจบไม่ได้ จึงบอก ปวดไป เมื่อยไป ก็หมดเรื่องราวกัน ก็เป็นอันว่า ในเมื่อเวลาปรากฏ

ขึ้นมาใหม่ ก็ขอนำความเป็นมาจากเรื่องภาณยักข์ เรื่องภาณยักข์นี่ บรรดาท่านพุทธบริษัทได้ฟัง

บ้าง ไม่ได้ฟังบ้าง ต่างคน ต่างก็เล่าลือกันว่า การสวดภาณยักข์ มีความสำคัญ ถ้าสวดเมื่อไร คนที่

ถูกคุณไสยก็ตาม ผีเข้าเจ้าสิงก็ตาม เขาจะอยู่ไม่ได้ จะต้องออกจากร่างกายของคนนั้น

ประวัติพระบุญนาคเที่ยว กรรมฐาน ตอนที่๕

สามเณรถูกขังกรง

นายอำเภอบอกว่าการอยู่เช่นนั้น มันผิดต่อการปกครองบ้านเมือง เหตุนั้น ขอเจ้าสามเณรจงกลับ

ไปอยู่อาวาสตามเดิม พูดไปมา อาตมาภาพก็นั่งหลับตาขัดสมาธิตามเคย แกจึงบอกแก่ปุริดคือ

ตำรวจว่า เณรอวดดีแต่หลับตาเท่านั้น จงเอาไปขังไว้ที่ห้องขังสัก ๒-๓ วัน ดูซิจะใช่คนบ้า

หรือคนดีต่อนั้นไป ปุริดก็จับนิ้วมือของอาตมาภาพไปยังห้องขังแล้วขังไว้ อาตมาภาพก็นั่ง

สมาธิไปตามเคย แล้วพิจารณาว่าอุปสรรคเกิดขึ้นเช่นนี้ เขาขังเราครั้งนี้เพื่อจะสังเกตว่า เรา

บ้าหรือคนดี ตกลงในใจว่าควรทำตนให้เป็นคนบ้าเสียดีกว่า เพื่อป้องกันความปลอดภัยแก่ปฏิปทา

ของตน เมื่อเห็นว่าเราเป็นบ้าแล้ว เขาจะปล่อยไปตามเรื่อง

ฤา มีที่ให้หนีกรรม

ท่านนายแพทย์สมหมาย ทองประเสริฐ พ่อพระของชาวสิงห์บุรี เป็นท่านหนึ่งที่สร้างบุญกุศล

ร่วมกับรวงทอง ตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๓๔ เป็นต้นมา คือ ช่วงเวลาที่รวงทองสร้างวัด ท่านเชื่อ เรื่อง

กรรมเรื่องบาปว่ามีอยู่จริง เหมือนเงาของเราเอง ท่านจึงเขียน เรื่องราวให้ลงในหนังสือเล่มนี้เพื่อ

เผยแพร่ให้ทุกท่านแลเห็นผลของกรรม เวรอย่างชัดเจนในบท ธรรมโมภาส ซึ่งกล่าวถึงกา

ประกอบกุศลผลบุญในชีวิต รวงทอง

เหตุให้เกิดทุกข์ 

สมเด็จพระญาณสังวร 

สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก

บัดนี้ จักแสดงธรรมะเป็นเครื่องอบรมในการปฏิบัติอบรมจิต ในเบื้องต้นก็ขอ ให้ทุกๆ ท่านตั้งใจ

นอบน้อมนมัสการ พระผู้มีพระภาค อรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น ตั้งใจถึงพระองค์พร้อม

ทั้งพระธรรมและพระสงฆ์เป็นสรณะ ตั้งใจสำรวมกายวาจาใจให้เป็นศีล ทำสมาธิในการฟัง

เพื่อให้ได้ปัญญาในธรรม ได้แสดงสติปัฏฐานมาโดยลำดับ จนถึงอริยสัจจ์ ๔ และก็ได้

แสดงข้อ ทุกขอริยสัจจ์ คืออริยสัจจ์คือ ทุกข์มาแล้ว จะแสดงในข้อทุกข สมุทัยอริยสัจจ์ อริยสัจ

จ์คือ สมุทัยเหตุให้เกิดทุกข์ หมวดอริยสัจจ์นี้ พระพุทธเจ้าได้ตรัสไว้ในพระสูตรใหญ่แห่งสติปัฏฐาน

ทั้ง ๔ สืบต่อจากโพชฌงค์ และก็ได้แสดงถึงสติปัฏฐานในข้อกาย ข้อเวทนา ข้อจิต และข้อธรรม

ซึ่งมีความสัมพันธ์กันมารวมอยู่เป็น เอ กายนมรรค คือทางไปอันเอก ทางไปอันเดียว เป็นก้อนเดียว

กัน อันจะพึงกล่าวได้ว่ารวมกันอยู่เป็นอัตภาพ คือเป็นภาวะที่สำคัญหมายยึดถือว่าตัวตน คือตัวเรา

ของเรานี้เอง เป็นแต่เพียงว่าในการแสดงนั้น ก็ต้องหยิบยกเอาลักษณะใดลักษณะหนึ่งของก้อนที่

รวมกันอยู่นี้ขึ้นมาแสดง และก็ตรัสแสดงในทางที่ปฏิบัติได้ คือใช้

ทุกขสัจจ์

หลวงปู่ขาว อนาลโย

ร่างกายที่อาศัยอยู่นี่ ก็ดี มันเป็นของสำหรับโลก เหมือนกันทุกคนน่ะแหละ สพฺเพธมฺมา อนตฺตา

ธรรมทั้งหลายไม่ใช่ของใคร ก็แม่นร่างกานนี่แหละ หมดก้อนเท่านี้เป็นตัวสมุทัย เป็นเหตุให้ยึด

ถือ นั่นแหละอัสสิมานะ คนถือเราว่าตัวตน นั่นแหละ อันนี้แหละ ความมานะนี่แหละคือ

ความว่าเขาว่าเรา พระพุทธเจ้าว่าอัตภาพสังขาร มันหลงสมมติ ท่านให้พิจารณาให้รู้

ให้รู้ทุกขสัจจ์  ทุกฺขํ อริยสจฺจํปริญฺเยฺยนฺติ เม ภิกฺขเว ทุกขสัจจ์ควรกำหนดให้มันรู้

ทุกฺขํ  อริยสจฺจํ  ปริญฺาตนฺติ เมภิกฺขเวอันนี้แหละให้ศึกษาสาเหตุมัน เส้นผมก็ทุกข

สัจจ์ ความเกิดเป็นหญิงเป็นชาย ว่าเขาว่าเรา อ้ายก้อนนี้มันเกิดมาจากไหน ต้องสาวหา

เหตุมัน มันเกิดมาจากตัณหานี่แหละ นั่นแหละจึงให้ถอนตัณหา ให้ละตัณหา ให้ละทิ้ง ให้สละ

ครั้นมันรู้จักแล้วมันก็จะละ เรื่องทุกขสัจจ์นี้ให้มันรู้ พิจารณามันทั้งนอกทั้งใน หรือจะออก